بزرگترین کشف

مارتین لوتر بنیانگذار نهضت پرتستان، در سن 22 سالگی تصمیم گرفت برای نجات روح خود از زیر بار گناهان به دیر وارد شود. در دیر، او در بعضی مواقع، روزی شش ساعت گناهان خود را اقرار میکرد و بارها خود را آنقدر شلاق می زد که بیهوش شده به زمین می افتاد. اغلب در زمستان تمام شب را بیرون در برف میماند تا بدیتوسیله خود را از گناهان طاهر سازد! او ساعتها در تنهایی دعا میکرد و با همه اینها آرامش پیدا نمی کرد. وقتی که از طرف دیر به شهر روم فرستاده شد، از شادی در پوست خود نمی گنجید. فکر می کرد حتمی در شهر مقدس روم، آرامشی را که در جستجویش بود به دست خواهد آورد. متاسفانه بزودی دریافت که نه تنها شهر روم مقدس نبود بلکه پر از بی ایمانی، شک، بدبینی، گناه و شرارت بود که حتی اینها در جوامع کشیشان نیز رواج داشت!

مارتین جوان از مشاهده این وضع رقت بار، بسیار دلسرد شد و به سکالا سانکتا روی آورد، آن پلکانی بود که بر روی آن پیلاطس مسیح را محاکمه کرده بود و آن را از اورشلیم به روم آورده بودند. زائرین تسبیح بدست بر روی این پلکان بر روی زانوهای خود، با بوسیدن هر پله و خواندن ورد یا دعا بوسیله تسبیح بالا میرفتند. او هم با تمام جان و دل بر روی زانوهای خود این مراسم را انجام می داد و خیلی هم خوشحال بود، که ناگاه کلامات این آیه از باب اول رومیان( عادل به ایمان زیست خواهد کرد) که بارها آن را خوانده بود، در ذهنش بطور عجیب رسوخ کرد و او را به تفکر عمیق در مفهموم این آیه واداشت و متوجه این حقیقت کرد که ما بوسیله ایمان به مسیح عادل ( بی گناه) شمرده میشویم و نه بوسیله مراسم و تشریفات مذهبی که او این چنین به آنها دل بسته بود!

به مرور که مارتین لوتر به بالا رفتن از پلیکان روی زانو و بوسیدن هر پله از آن و دعا ادامه می داد، کلمات این آیه که عادل به ایمان زیست خواهد کرد مرتب در گوشش طنین انداز می شد. ابتدا بطور ملایم و بتدریج شدت پیدا می کرد تا بالاخره چشمان او باز شد و فلس ها از جلوی آنها برطرف شدند، بر روی پلکان به پای ایستاد ( این عمل توهین به مقدسات تلقی می شد) و به اطراف نگاه کرد. مثل اینکه همان دم در دنیایی تازه از خواب بیدار شده بود!

مارتین لوتر، فیضی که بوسیله آن میتوان عیسی مسیح را شناخت و بواسطه او به بهشت راه یافت، کشف کرده بود. ( فیض بخشش رایگان خدا است  به کسانیکه شایستگی قبول آن را ندارند) همه ما گناه کردیه ایم و این شایستگی را نداریم!

آیا می خواهیم که ما نیز از خواب غفلت بیدار شویم و قدم به دنیایی تازه بگذاریم و از خداوند زندگی جاودانی را به ارمغان بگیرم؟ در این صورت باید به عیسی مسیح و فدارکاری بی نظیراو بر روی صلیب به نیابت ما؛ ایمان بیاوریم، تا او ردای عدالت خود را بر ما بپوشاند که آن تنها وسیله ایست برای راه یافتن به حضور خدا.

 این همان بزرگترین کشفی است که انسان در تمام مدت زندگی خود چه در این دنیا و چه در ابدیت می تواند کشف کند یعنی کشف فیض، کشف بهشت و کشف خدا.

 عجب اینکه داود پادشاه همین وضع مارتین لوتر را داشت و در مزمور 32 در دعا به حضور خدا چنین می گوید:

هنگامیکه خاموش میبودم استخوانهایم پوسیده میشد، از نعره که تمامی روز میزدم. چون دست تو روز و شب بر من سنگین میبوده رطوبتم به خشکی تابستان مبدل گردید. بگناه خود نزد تو اعتراف کردم و جرم خود را مخفی نداشتم. گفتم عصیان خود را نزد خداوند اقرار می کنم. پس تو آلایش گناهم را عفو کردی.

باید دانست که اقرار و اعتراف به گناهان خود مستلزم توبه از آنها میباشد و آن برگشتن از زندگی گناه آلود خود بسوی خدا میباشد.والا آرامش نخواهیم یافت. فیض خداوند همواره شامل حال خواننده گرامی باد آمین.