یک چیز کم داری!

عیسی مسیح به کسی که در طلب حیات جاودانی بود فرمود

ً هنوز یک چیز کم داری ً لوقا 18: 22

لابد چیز بسیار مهمی بود. زیرا وقتی حاضرین از آن آگاه شدند گفتند: پس کی می تواند نجات یابد؟

مطالعه دقیق رویداد فوق این احساس را بوجود میاورد؛ حال که نجات شرایطی را در بر دارد نکند کسانی که اطمینان از نجات خود ندارند همین ( یک چیز ) را کم داشته باشند و یا کسان دیگر باشند که همین ( یک چیز ) را کم دارند ولی در اثر مکر و فریب شیطان خیال کنند که نجات یافته اند؛ بنابراین جا دارد این موضوع بسیار مهم و حیاتی را جدی بگیریم زیرا کلام خدا صریحا میگوید اگر در این دنیا حیات جاودان را بدست نیاوردیم بدون شک عذاب جاودان در انتظار ما است!

در تاریخ بشر عیسی مسیح تنها کسی بود که فرمود ( من آمده-ام تا آدمیان حیات یابند) این ادعا را او با ترک جلال ابدی خود؛ ظاهر شدن در لباس بشری و مرگ و قیام بخاطر آمرزش گناهان و بخشش زندگی جدید و جاودان به کسانی که به او ایمان آورند تحقق بخشید. بسیاری این را شنیدند ایمان آوردند و حیات جاودان را با ارمغان گرفتند ولی تکلیف ما که 2005 سال بعد از مسیح زندگی می کنیم چیست؟ گوش دهید خبری خوش برای شما هست: همان عیسی که این ادعای عجیب را کرد هم اکنون زنده و بر دست راست کبریائی خدا نشسته است امروز هم این ادعا را بوسیله انجیل می کند و از ما میخواهد آمادگی خود را برای دریافت زندگی جدید و جاودان در دعا با او اعلام  داریم. آمادگی چیست؟ عیسی مسیح در باب 14 لوقا می گوید: آگر شما آماده نیستید تمام هستی خود را از دست بدهید نمیتوانید شاگرد من باشید.

هستی ما شامل علائق مادی و معنوی ما می باشد که متاسفانه با ارث بردن انگیزه گناه از آدم و حوا؛ غرور و خودخواهی خودمان ایت علايق از بدو طفولیت راه خطا را پیش میگیرند و باید با طلب یاری از خدا براه راست کشانده شوند. بدترین آنها همان ( یک چیز ) است که انجیل آنرا (عشق به پول) می خواند. عیسی مسیح که از قلب مردم آگاه بود ابتدا در باب 14 لوقا هشدار می دهد و بعد در بابهای 18 و 19 انگشت بر این یک چیز می گذارد و طی برخورد و پرده برداشتن از راز زندگی دو انسانی که می توانند نمونه هایی از زندگی هریک ما باشند آنرا آشکار و بطور زنده عملا بما نشان میدهد با ایت ترتیب که در باب 18 به شخصی بسیار خوب برخورد میکند که از لحاظ زندگی مذهبی و دنیوی کامل بود و تنها چیزی که کم داشت توکل بیشتر او بر مال و اموال خود بود تا بر خدایی که آنهمه را بر او ارزانی داشته بود. این گناه عظیم و بلائی ننگین و خانمانسوز؛ بقول انجیل تفسیری ( اولین قدم بسوی گناهان دیگر) با مهارتی خاص و وانمود با اینکه طبیعی است توسط ابلیس در نهاد بشر کاشته می شود و اغلب نداشته با آن مبتلا میشویم و تا آخر عمر از آن خلاصی نداریم توسط عیسی مسیح مهربان و فداکار بعنوان سد راه دخول به ملکوت خدا به دنیا اعلام شده است تا همه از آن با خبر شویم!  (لطفا دو رویداد غم انگیز یوشع 7: 20-25 و اعمال رسولان 5: 1-10 را مطالعه فرمایید) خدا را شکر که این موضوع بااینجا ختم نمیشود بلکه در باب 19 عیسی مسیح چگونگی رهایی از این یوغ وحشتناک را با برخورد و معرفی شخص دیکر که سخت باین بلا مبتلا بود در عمل بدنیا آشکار میگرداند. این شخص زکا نام داشت که بر عکس شخص اول که با تکیه برمال و منال خود می خواست وارد ملکوت خدا شود٬ او شدیداُ مشتاق دیدار مسیح بود و برای رسیدن باآرزوی خود حتی از مقام و شخصیت خود که سرپرست باجگیران بود چشم پوشیده تا چشم بر عیسی دارد ؛ و چون قد کوتاهی داشت بالای درخت چنار رفت و در نتیجه نه تنها عیسی مسیح را دید بلکه این دیدار باعث رهایی او از گرداب گناهی که او را سخت در بند نهاده بود گردید و با پذیرفتن عیسی مسیح در خانه خود روحاُ چنان از بار گناه آزاد شد و تغییر یافت که موفق گردید هدیه رایگان زندگی جاودان که خدا به کسانی که با چشم ایمان به عیسی مسیح مینگرند عطا مینماید در آغوش گیرد. آری او نه تنها خیلی سریع مراحل رسیدن به زندگی جاودانی که عبارت از ایمان به عیسی مسیح ٬ اقرار به گناهان خود و توبه از آنهاست به محض برخورد با عیسی مسیح طی نمود٬ بلکه مهمتر آنکه توبه را در اعمال با پرداخت 4 برابر خسارت گناهان خود و ایمان را درعمل با تشکر از خدا بصورت بذل و بخشش نصف دارائی خود ظاهر ساخت که در حقیقت نتیجه ایست که از داشتن زندگی جدید و جاودان انتظار میرود!

آیا با شکوه و فرخ بخش نیست؟ نجات از بند گناه٬ آزاد در مشارکت خدائی که سراسر از محبت است -  آیا شایسته نیست که هم اکنون برای اطمینان از نجات خود به درون خود بنگریم و ببینیم آیا واقعاً با چشم دل بسوی عیسی مسیح خیره شده و او را در خانه دل خود راه داده ایم؟ آیا روحاُ تغییر یافته ایم؟ آیا نتیجه این تغییر عملاُ در زندگی ما مشاهده می شود و اگر می شود چقدر و به چه نسبت از دارائی خود را در راه او بخشیده ایم و می بخشیم؟ آیا قلبا آماده ایم تا تمام هستی خود را با تشکر از محبت بی دریغش در راه او از دست بدهیم؟ یا دائم نگران این هستیم مبادا در آن روز بشنویم : هنوز یک چیز کم داری